Αρχική

 

Βιβλία

 

Δημοσιεύσεις

 

Σκέψεις

 

Εκδηλώσεις

 

Βιογραφικό

 

Επικοινωνία

 

Ξένα έντυπα

Our Poetry Archive, Καλκούτα Ινδίας

 

Ο Χρόνος

Παιδί που παίζει τους πεσσούς ο Χρόνος·
δικιά του η βασιλεία, αποφάνθηκε ο σοφός!
Μ’ αυτά τα λίγα λόγια τον περίγραψε
κι οι άνθρωποι γνωρίζουν πια πολύ καλά
πως ό,τι πράττουνε τούτος τα κυβερνά
και αδιάκοπα ερήμην τους τα διαφεντεύει.

Γεννήτορας ο ασώματος ο Χρόνος ολουνών·
δημιουργεί, γκρεμίζει, καταστρέφει, αναγεννά
πάλι και πάλι χίλιους μύριους κύκλους κάνει
και οι θνητοί οι εφήμεροι στη ρύμη των καιρών
δημιουργοί κι αυτοί και ανηλεείς καταστροφείς
κι ελπιδοφόροι αναγεννητές της οικουμένης.

Κυλάει ο Χρόνος σαν νερό διάφανο και καθαρτικό,
σέρνει μαζί του λόγια κι έργα βέβηλα και θαυμαστά,
καημούς κοντά του παίρνει, μοιρολόγια και χαρές
και των εφήμερων ανθρώπων τη ζωή τη λιγοστή
πότε με κλέη κι ανδριάντες την κοσμεί αστραφτερά
και πότε στου Καιάδα τα σκοτάδια την καταβυθίζει.

Καλπάζει ο Χρόνος, άτι στο άρμα του Ηλιού αδαμάντινο,
με την Ανάγκη στο πλευρό του συνοδό παντοτινή
που κι οι αθάνατοι θεοί στη δύναμή της υποκύπτουν.
Με τα μεγαλεπήβολά τους έργα τούς θαμπώνουν οι θνητοί
κι ας ξέρουν, πρώτοι αυτοί, πως όλα είν’ του Χρόνου λάφυρα,
τι αυτός παιδί που παίζει και ζαριές κατά πως θέλει ρίχνει.

Χαίρε Χρόνε, που όλα τα γνωρίζεις και τα μολογάς
ακόμα κι αν κανείς ποτέ δεν σε ρωτήσει.
Χαίρε Χρόνε, αυτεξούσιε κυβερνήτη της ζωής
και του σύμπαντος κόσμου γεννητή και καταλύτη.

 

Τα πρέπει και τα μη

Στιγμές που ασυλλόγιστα σπατάλησες
μέσα σε πλήθος από πρέπει κι από μη,
μην προσδοκάς στη ζωή σου πια τη δύουσα
να επανορθώσεις κάθε τέτοια επιλογή.

Μόνο, επιλεγμένα δρέψε, αν μπορείς,
λίγα απ’ τα μαραμένα λούλουδα της νιότης
κι απόλαυσέ τα, αλλά καθόλου μη βιαστείς,
είναι πολλά εκείνα που τα πρέπει και τα μη αποτρέψαν.

Κοίταξε στον καθρέφτη της ψυχής σου θαρρετά
και δες τα είδωλα των επιθυμιών που αχνοφέγγουν
κι όσο στων ζωντανών τον κόσμο κατοικείς
ρίξε τους φως, δώσ’ τους πνοή και ζήσε!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Our Poetry Archive, Καλκούτα Ινδίας (1-11-2026)

https://ourpoetryarchive.blogspot.com/2026/11/opa-november-2026-v-12-n-8-issue-no-140.html

https://ourpoetryarchive.blogspot.com/2026/11/panagiota-p-lampri.html

 

Time

Time, a child playing with pawns;
His kingdom alone, declared the wise!
With these few words he is described,
and now mankind knows full well
that whatever they do, he governs,
and unceasingly rules it all beyond their sight.

Time, the formless progenitor of all;
He creates, topples, destroys, renews,
again and again, cycling countless millennia,
and mortals, fleeting and ephemeral,
are both creators and merciless destroyers,
hopeful renovators of the universe.

Time flows like crystal-clear, purifying water,
carrying with it deeds both profane and wondrous,
bearing sorrows, laments, and joys,
and the brief span of mortal life:
sometimes adorning it with glory and statues that shine,
sometimes plunging it into the darkness of the abyss.

Time gallops, rider of the diamond chariot of the Sun,
with Necessity ever at his side,
before whose might even immortal gods bow.
Mortals dazzle them with ambitious deeds,
yet they know, as first among all, that all is Time’s spoils,
for he, a child at play, casts his dice as he wills.

Hail, Time, who knows all and proclaims it,
even when none ever asks.
Hail, Time, sovereign ruler of life,
creator and destroyer of the cosmic world.

 

The Musts And The Must-Nots

Moments you squandered thoughtlessly
amid a multitude of musts and must-nots,
do not expect, now that life is drawing to its close,
to make amends for every such choice.

Only, if you can, seek out with care
a few of the withered flowers of youth,
and savor them — but do not hasten at all;
for many were denied by musts and must-nots.

Look bravely into the mirror of your soul
and behold the images of desires faintly aglow;
and while you still dwell in the world of the living,
cast light upon them, breathe life into them, and live!